İnsanlar, genellikle aniden öldüren hastalıklardan değil de, yavaş yavaş ölüme sürükleyen, acı çektiren süründüren hastalıklardan daha çok korkarlar. Bazıları hastalıktan değil de hastalıklarının adından daha çok korkarlar. Astım bunların tipik örneğidir. Bu korkularla baş edemeyen doktorlarımız çareyi korkulan hastalıklara korkulmayan yeni isimler yaratmada bulmuşlardır.

Kimi başından geçen bir hastalık sebebiyle, kimi canı yanacağı için, kimi bir doktor veya tıbbi bir işlemden zarar gördüğü için, kimi parası olmadığından, kimi çocukken korkutulduğu için doktordan korkar. Bazı kişilerin korkusu esasında doktordan değil, hastalıktandır. ‘’Ama ya doktor bende ciddi bir hastalık bulursa’’ endişesi bu kişileri doktora gitmekten alıkoyar.

Modern tıp, insanları hap içmeye o kadar alıştırmış ki artık pek çok insan ilaç içmezse hastalığının iyi olamayacağını, şikâyetlerinin düzelmeyeceğini sanıyor. Hatta hiçbir hastalığı olmayanlar da yok antioksidandı yok vitamindi yok balıkyağıydı avuç dolusu ilaç içiyor. Yeni bir araştırma insanların beyinlerinin nasıl yıkandığını açık ve net olarak gösteriyor.

Yeni bir araştırmada genç doktorların üçte biri kadarının depresyonda olduğu veya depresyon belirtisi gösterdikleri belirlendi. Depresyon oranlarının son senelerdeki çalışmalarda daha yüksek bulunması durumun vahametini açık olarak ortaya koyuyor; demek ki bu daha iyi günlerimiz. Kendine hayrı olmayan doktorun hastalarına hayrı dokunabilir mi?

Doktorlar tıp kongresine gittiğinde ölümler artar mı endişesinden hareketle yapılan araştırma kardiyoloji kongreleri sırasında tam aksine yüksek riskli hastaların ölüm oranlarının azaldığını gösteriyor. Yeni yapılan Avrupa Kardiyoloji Kongresi’ ne de ülkemizden çok sayıda uzman katıldığına göre, böyle bir çalışma bizde yapılsaydı sonuç ne olurdu, merak ediyorum.