İnsanların genetiği 100 senede değişmedi. Epigenetik değişiklikler (DNA metilasyonu, histon modifikasyonları) ise beslenmeyle yakından ilgili. Bu rezil beslenme modelinin adını anmadan obeziteyi, genetiği veya insanları suçlamak, doğrudan ilaçlara dikkat çekmek haksızlıktır.

Yaşlanmayı geciktirmede, insan ömrünü uzatmada esas olan zayıf ve zinde olmaktır. Kilosu normal olanlarda kalori kısıtlamasının ve resveratrol, rapamycin, metformin gibi pahalı anti-aging müdahalelerin etkisi yok denecek kadar azdır. Yaşlanmayı geciktiren etkilerin önemli kısmı kilo kaybına bağlıdır.

Kilo verme ilaçları bırakıldıktan sonra, hastalar ortalama ayda 0.4 kg geri alıyor ve başlangıç ağırlığına yaklaşık 1.7 yılda dönüyor. Yeni nesil ilaçlar (semaglutid, tirzepatid gibi) için kilo alımı daha hızlı, ayda 0.8 kg’ye kadar çıkabiliyor ve metabolik faydalar da 1.4 yılda kayboluyor. Diğer pek çok ilaçtan bir farkı yok. Alırken iyi, almazsan eskiye dönüş. Bunlar tedavi etmiyor, belirtileri baskılıyor. Dön baba dönelim hacılara gidelim…

Bilgisayarlı tomografi çok değerli bir teşhis yöntemidir. Doğru endikasyonda hayat kurtarıcı olabilir ama başta radyasyona maruz kalmak gibi ciddi riskleri de vardır. Tomografide maruz kalınan radyasyonun zararları çocuklar ve obezlerde daha fazladır. Rastgele tomografiden özellikle de çocuk ve obezlerde kaçınılmalıdır.

Yıllardır tartıda gördüğümüz rakamlara, Vücut Kitle Endeksi değerlerine sıkı sıkıya bağlıyız. Peki ya bu göstergeler gerçekten sağlığımızın aynası mı? Değil tabii ki. VKE ve kilo, tek başına sağlığın göstergesi değildir. “Metabolik sağlık” esas belirleyicidir.